Jeden produkt z dwóch dostaw na palecie. Jak nie zgubić pochodzenia?
Jak przechować razem kartony z różnych przyjęć, zachować ich oznaczenia i sprawdzić pochodzenie po pobraniu części towaru.
Możesz mieć dziesięć kartonów tego samego produktu na jednej palecie i nadal nie wiedzieć, które przyjechały wczoraj. Zanim połączysz dostawy, ustal, czy później trzeba rozpoznać pochodzenie konkretnego kartonu. Jeśli tak, zachowaj osobne oznaczenia i powiązanie z przyjęciem. Zgodna suma zapasu nie odtworzy informacji, którą usunięto z opakowań.
Dostawa i partia to dwa różne podziały
Sprawdź, do czego potrzebna jest informacja: do wyjaśnienia rozliczenia z dostawcą, kontroli partii, terminu przydatności czy własności towaru. Jedna partia może przyjechać w dwóch dostawach. Dwie partie mogą przyjechać jednym samochodem. Sam numer przyjęcia nie zastępuje więc partii, a numer partii nie musi rozróżniać dostaw.
W przykładzie DEMO otrzymujesz sześć kartonów notesów w dostawie A i cztery w dostawie B. Wszystkie pochodzą z tej samej umownej partii. Firma chce zachować rozróżnienie przyjęć, żeby móc wyjaśnić ilość zwracaną konkretnemu dostawcy. Litery są oznaczeniami przykładu, nie numerami GS1. To cel organizacyjny, nie twierdzenie o ustawowym obowiązku dla każdego notesu.
Oznacz grupy, zanim staną obok siebie
Zachowaj etykiety dostawcy i dodaj czytelne oznaczenie powiązania z przyjęciem, jeśli jest potrzebne. Na palecie wydziel dwie grupy kartonów. Nie opieraj rozróżnienia wyłącznie na regule „wczorajsze stoją z lewej”: po obróceniu palety albo pobraniu z innej strony taka wskazówka przestaje być jednoznaczna.
Zapis zawartości powinien pokazywać produkt, ilość, wymagane pochodzenie i miejsce. Użyj istniejącej ewidencji, jeśli przechowuje te informacje. Sprawdź je na konkretnym kartonie, zamiast zakładać obsługę po nazwie modułu. Kiedy narzędzie pokazuje tylko łączny stan, a nie umiesz utrzymać zgodnego oznaczenia i zapisu, pozostaw dostawy osobno.
Standard identyfikowalności GS1, rozdział 4.1.1, wskazuje potrzebę zapisania powiązań między grupowaną zawartością a jednostkami wyższego poziomu. Sam identyfikator palety nie opisuje całej historii kartonów. Standard daje podstawę rozróżnienia; nasz przykład jest własnym sposobem sprawdzenia organizacji składowania.
Pobierz część i sprawdź pozostałość
Wykonaj próbę na oznaczonych pustych kartonach lub towarze demonstracyjnym. Z palety zawierającej sześć A i cztery B przenieś dwa kartony B do innego miejsca. Zapisz ruch tak, jak przewiduje używany obieg. Na pierwszej palecie powinno zostać sześć A i dwa B, a w drugim miejscu dwa B. Łącznie nadal jest dziesięć kartonów.
Teraz poproś drugą osobę o odnalezienie przyjęcia wskazanego kartonu B. Następnie poproś o wskazanie, gdzie znajdują się pozostałe kartony tej dostawy. To dwa kierunki sprawdzenia: od opakowania do pochodzenia i od przyjęcia do zapasu. Wynik wymagający telefonu do autora oznaczeń ujawnia brak w sposobie pracy.
Otwarcie kartonu też zmienia warunki
Jeżeli wyjmujesz pojedyncze notesy, ustal, jak zachowasz potrzebne pochodzenie po odrzuceniu opakowania. Nie dopisuj go później z pamięci. Gdy dwie grupy zostały już nierozróżnialnie wymieszane, zaznacz niepewność i wyjaśnij zakres; nie przypisuj sztuk do dostaw wyłącznie według wygodnego rachunku.
Odrębne znaczenie mają numery produktu, partii i egzemplarza. Jeżeli przebudowujesz jednostki oznaczone SSCC, sprawdź także zasady oznaczenia po podziale palety. Decyzję o wspólnym składowaniu podejmij dopiero wtedy, gdy potrafisz utrzymać wymagane rozróżnienie podczas zwykłego pobierania.