Numer partii czy numer seryjny? Sprawdź, czy zapis rozpoznaje egzemplarz
GTIN, partia i numer seryjny odpowiadają na różne pytania. Jak sprawdzić rozdzielenie danych przy przyjęciu, wydaniu oraz zwrocie.
Dwa urządzenia mają ten sam kod produktu i numer partii. W rejestrze zwrotów ktoś zapisuje tylko te wartości, a później chce wskazać konkretny egzemplarz. Zanim nazwiesz pole „numerem seryjnym”, sprawdź, jaki poziom identyfikacji rzeczywiście zapewnia. Rozpoznanie rodzaju produktu, partii i pojedynczej sztuki to różne zadania.
Trzy pytania, trzy różne odpowiedzi
Architektura systemu GS1, tabela 4-1, rozróżnia jednostkę handlową identyfikowaną GTIN, partię identyfikowaną GTIN wraz z oznaczeniem partii oraz egzemplarz identyfikowany GTIN wraz z numerem seryjnym. Sam numer seryjny nie powinien być automatycznie traktowany jako globalnie niepowtarzalny dla wszystkich produktów.
GS1 Denmark opisuje identyfikator zastosowania 10 dla partii i 21 dla numeru seryjnego. W tym standardzie numer seryjny łączy się z GTIN. Nie oznacza to, że każda etykieta spotkana w magazynie korzysta z GS1 albo że każdy zwykły kod kreskowy zawiera wszystkie te informacje. Sprawdź oznaczenia rzeczywistego dostawcy.
Przykład: partia nie wskazuje jednej sztuki
Przyjmijmy dwa demonstracyjne urządzenia tego samego modelu. Oba należą do umownej partii DEMO-A. Pierwsze ma numer seryjny DEMO-001, drugie DEMO-002. Zapis modelu i partii pozwala połączyć je z tą samą grupą, ale nie odpowiada, które urządzenie wysłano w wybranej paczce.
Oznaczenia są wymyślone i nie udają prawidłowych numerów GTIN ani zakodowanych danych GS1. W praktycznej próbie przepisz wartości z towaru lub dokumentacji dostawcy do właściwych pól. Nie dopisuj własnego numeru seryjnego producenta, gdy go nie ma. Jeżeli firma stosuje własny identyfikator egzemplarza, nazwij go tak i opisz jego powiązanie z oznaczeniami zewnętrznymi.
Sprawdź, co naprawdę zapisuje skan
Na towarze demonstracyjnym lub w przygotowanym środowisku testowym porównaj etykietę z wynikiem odczytu. Czy program otrzymuje sam identyfikator produktu, czy również partię i numer egzemplarza? Czy dane są rozdzielane do odpowiednich miejsc? Sam sygnał skanera potwierdza odczyt, a nie poprawne znaczenie wszystkich zapisanych pól.
Następnie sprawdź drugą sztukę tego samego produktu. Oczekiwaniem jest wspólny produkt i, w naszym przykładzie, wspólna partia, ale inny numer seryjny. Jeśli drugi skan nadpisuje numer pierwszego urządzenia w jednej kartotece produktu, zatrzymaj próbę i wyjaśnij sposób przechowywania danych. Wspólna cecha modelu nie zastępuje rejestru egzemplarzy.
Połącz zapis z momentem wydania
Ustal, kiedy potwierdza się konkretny egzemplarz: przy pobraniu, pakowaniu czy innym uzgodnionym kroku. Zapis musi odpowiadać sztuce rzeczywiście wychodzącej z magazynu. Jeżeli po kontroli zamieniono urządzenia, wcześniejsza informacja może już nie opisywać paczki. Uwzględnij taki przypadek w odbiorze procesu.
Sprawdź również zwrot. Czy można porównać oznaczenie otrzymanej sztuki z wcześniejszym wydaniem, bez domyślania się na podstawie samego modelu? Nie przesądzaj automatycznie rozstrzygnięcia reklamacji na podstawie jednego pola. Ten przegląd bada kompletność identyfikacji, a nie uprawnienia klienta.
Na koniec zapisz znaczenie pól i przykład poprawnego przepływu. Poprawność samego numeru omawia poradnik kontrola poprawności GTIN. Przy obsłudze powrotu towaru przyda się także przebieg przyjęcia zwrotu. Poprawność oznaczenia na jednym ekranie sprawdź oddzielnie od zgodności z wydanym egzemplarzem.