Dwa opakowania tego samego sera mają różne kody. Co właściwie odczytuje skaner?
Przy towarze o zmiennej masie identyfikacja produktu nie wystarcza. Ustal, skąd biorą się masa, cena i ilość zapisana przy sprzedaży.
Dwa kawałki tego samego sera ważą inaczej. Jeśli na etykiecie zapisano również masę lub cenę, cały odczytany ciąg może się różnić, choć rodzaj towaru jest ten sam. Zanim utworzysz nową kartotekę dla każdego kodu, ustal sposób oznaczania produktu o zmiennej masie. Skan może nieść więcej niż odpowiedź na pytanie „jaki to towar?”.
Stałe 200 gramów i kawałek zważony osobno to inne sytuacje
GS1 określa jednostkę o zmiennej mierze jako towar zamawiany, wyceniany lub fakturowany w ilościach, które mogą się różnić. Przykładami są sery, mięso, owoce, ale też lina czy tkanina. Pełna identyfikacja obejmuje numer identyfikacyjny i zmienne dane. W sprzedaży detalicznej cena lub ilość danej jednostki musi być dostępna w kodzie odczytywanym przy kasie. Źródło: definicja GS1.
Nie oznacza to, że każdy kod na żywności zawiera masę. Produkt deklarowany jako stałe opakowanie wymaga innego rozpoznania niż kawałek ważony indywidualnie. Najpierw odczytaj oznaczenie i dokumentację dostawcy, potem ustal regułę w systemie sprzedaży.
Nie zgaduj budowy kodu z jednego opakowania
Poproś dostawcę o opis stosowanego oznaczenia: jaka część identyfikuje towar, co jest zmienną wielkością, w jakiej jednostce ją zapisano i gdzie znajduje się przecinek. Sam fakt, że kilka cyfr przypomina masę z etykiety, nie jest wystarczającą podstawą do ustawienia automatycznego rozpoznawania.
GS1 Polska opisuje wykorzystanie kodów pozwalających zapisać identyfikator produktu wraz z dodatkowymi danymi. Informuje też, że od 1 stycznia 2025 roku Krajowy katalog towarów o zmiennej ilości nie przyjmuje nowych produktów na dotychczasowych zasadach, choć istniejące numery mogą być nadal używane. Nie zakładaj więc, że nowe oznaczenie powstanie przez dopisanie produktu do starego katalogu. Źródło: aktualne wyjaśnienie GS1 Polska.
Jedno opakowanie nie musi oznaczać jednego kilograma
DEMO, dane całkowicie wymyślone: dwa opakowania ważą 0,420 kg oraz 0,580 kg. Przy cenie 40 zł za kilogram ich wartości wynoszą odpowiednio 16,80 zł i 23,20 zł. Razem to dwa opakowania, jeden kilogram i 40 zł. Założenia: ta sama cena, brak rabatów i dodatkowych opłat. Zapisanie ilości „2” z jednostką „kg” podwoiłoby ilość w tym przykładzie.
Wybierz, gdzie w Twoim procesie potrzebna jest liczba opakowań, a gdzie masa rozliczeniowa. Nie zastępuj jednego drugim. Osobno pozostaw masę przesyłki wraz z opakowaniem transportowym. Sama poprawność numeru również nie potwierdza wszystkich tych danych, o czym przeczytasz w poradniku o granicach sprawdzania cyfry kontrolnej.
Porównaj etykietę z tym, co zapisuje sprzedaż
Na dwóch własnych opakowaniach porównaj nazwę produktu, odczytany numer, masę, jednostkę oraz wartość pozycji po odczycie. Zachowaj próbę również dla różnych mas tego samego towaru. Gdy program pokazuje jedynie rodzaj produktu, nie zakładaj, że automatycznie przejął także ilość.
Na końcu sprawdź widok klienta: co oznacza zamówienie jednej jednostki i kiedy poznaje ostateczną masę oraz należność. Sposób liczenia informacji porównawczej omawia poradnik o cenie za kilogram lub litr. Tutaj kluczowe jest ustalenie, czy system rozpoznał towar i prawidłowo odczytał zmienną wielkość, zamiast potraktować cały kod jak kolejny model produktu.