Kod mieści się na etykiecie, ale źle się skanuje. Sprawdź puste miejsce obok kresek

Nie docinaj pustego miejsca przy kodzie kreskowym, aby zmieścić więcej tekstu na etykiecie. Tak zwane ciche strefy pomagają czytnikowi rozpoznać granice kodu. Jeżeli po zmianie szablonu skanowanie wymaga kilku prób, porównaj projekt, fizyczny wydruk i etykietę naklejoną na opakowanie, zanim wydrukujesz całą partię.

Biały obszar też należy do kodu

W kodzie liniowym ciche strefy to wolne obszary przed pierwszą i za ostatnią kreską. Dla kodów dwuwymiarowych jasny obszar otacza symbol. GS1 Australia wyjaśnia, że ograniczenie tych stref może uniemożliwić odczyt. Ich wymagany rozmiar zależy od symbolu i jego wielkości, dlatego nie przyjmuj jednego marginesu w milimetrach dla wszystkich etykiet.

Sprawdź, czy w tym obszarze nie znalazł się fragment nazwy, ramka, linia cięcia albo grafika. Zostawienie miejsca w pliku nie wystarczy, jeżeli druk przesuwa się względem wykrojnika. Do oceny potrzebny jest również rzeczywisty wydruk z używanej rolki.

Rozdziel trzy miejsca powstawania problemu

1. Projekt. Otwórz właściwy szablon i porównaj go z poprzednim. Sprawdź zmianę szerokości kodu, wysokości, otoczenia i miejsca na etykiecie. Nie rozciągaj symbolu na oko tylko w jednym kierunku.
2. Wydruk. Obejrzyj kilka etykiet z różnych miejsc próbnego wydruku. Poszukaj obciętych marginesów, rozlania druku i przerw w kreskach. Zapisz użyty szablon oraz ustawienia, żeby móc odtworzyć próbę.
3. Gotowe opakowanie. Sprawdź, czy naklejka nie przechodzi przez zagięcie, nie jest zasłonięta i czy miejsce naklejenia nie utrudnia zwykłego skanu. Oceniaj towar tak, jak zobaczy go pracownik, a nie wyłącznie płaską etykietę na biurku.

GS1 Australia opisuje również wymagania dotyczące wysokości symbolu, podłoża, kontrastu i umieszczenia. Ograniczenie cichej strefy jest jedną z możliwych przyczyn. Jeśli margines pozostaje poprawny, nie uznawaj go automatycznie za źródło problemu.

Prosta próba porównawcza przed większym drukiem

Przygotuj dwa warianty tego samego oznaczenia: dotychczasowy projekt i poprawiony układ z właściwymi strefami oraz rozmiarem symbolu. Użyj tego samego urządzenia i materiału. Zachowaj zgodną treść kodu, aby zmiana produktu nie mieszała się ze zmianą wydruku. To propozycja kontroli roboczej, nie badanie skuteczności ani potwierdzenie zgodności z normą.

Przetestuj oba warianty na gotowym opakowaniu w zwykłym miejscu pracy. Notuj, czy pierwszy odczyt się udał, czy trzeba było zmieniać ustawienie towaru oraz jaki numer trafił do programu. Poprawa po przywróceniu marginesów wskazuje kierunek dalszej kontroli. Nie dowodzi jeszcze, że wszystkie etykiety z rolki są prawidłowe.

Skaner i weryfikator odpowiadają na inne pytania

Zwykły skaner pozwala sprawdzić odczyt na danym stanowisku. Weryfikator służy do oceny jakości i zgodności symbolu z wymaganiami. Rozróżnienie to opisują wytyczne GS1 dotyczące wdrażania kodów 2D, część o weryfikacji. Pojedynczy udany skan nie zastępuje takiej oceny.

Gdy przygotowujesz nowy wzór dla odbiorców zewnętrznych, zbierz ich wymagania dotyczące symbolu i jakości oraz uzyskaj weryfikację odpowiednią do zastosowania. W Polsce można sprawdzić zakres usługi w GS1 Polska. Do przekazania przygotuj szablon i fizyczną próbkę, a w swoim rejestrze zachowaj wynik oraz wersję projektu. Dopiero zatwierdzony układ kieruj do większego wydruku.

Źródła

• GS1 Australia — Creating and printing barcodes
• GS1 — 2D Barcodes at Retail Point-of-Sale Implementation Guideline, Verification
• GS1 Polska — FAQ, Weryfikacja kodów GS1

Powiązane materiały